Zawada nocą

Zawada – wioska leżąca pod Dębicą (woj. podkarpackie), najbardziej znana jest z sanktuarium maryjnego. Mnie tam jednak bardziej kręci dworek i niewielki, XVI zamek (baszta), które obecnie znajdują się w rękach prywatnych. Ogrodzone i strzeżone, od wielu lat niedostępne są dla spacerowiczów. Ale Zawada, to również mocno pofałdowany teren i lasy, po których lubię łazić. I tam właśnie udałem się wczorajszego wieczoru, z aparatem na szyi i statywem w łapie.

Zawada nocą – widok z dróżek w kierunku Stobiernej

Zawada nocą – widok z dróżek w kierunku Stobiernej

Było chłodno, ale nie mroźno – termometr pokazywał 9-10 stopni powyżej zera. Jednak na szczytach zawadzkich pagórków wiało tak mocno, że nawet w solidnej, zimowej kurtce szybko zmarzłem. To silne wietrzysko, bardziej niż mnie we znaki dało się jednak zdjęciom. Nie dociążyłem niczym statywu i przy silnych podmuchach lekko nim telepało. Na zdjęciach nie było tego tak bardzo widać, ale już ruchu drzew w żaden sposób nie da się ukryć.

Czytaj całość…

Cmentarz żydowski (kirkut) w Tarnowie

Na tarnowskim kirkucie byłem dziś po raz trzeci. Wszystko to za sprawą Mirka, który ma fioła na punkcie starych cmentarzy. Ja z kolei dałem się tym nieco zarazić i wspieram go teraz w jego cmentarnych misjach fotograficznych. Podziwiam go za wytrwałość w tym hobby, za niezliczone wyjazdy w te same miejsca, by powtórzyć, poprawić, zrobić inaczej, zrobić coś jeszcze… By było z czego wybierać i tworzyć galerie zdjęć, które już niebawem zaczną ukazywać się w internetach.

Gdy Mirek uzupełniał swoje fotograficzne zbiory, ja zajmowałem się swoimi fotograficznymi celami, dla jakich tam byłem. Z jednej strony chciałem przetestować nowy nabytek (9-18mm), a z drugiej miałem ochotę zrobić w końcu trochę zdjęć tego cmentarza, by pokazać go na fotoblogu.

Cmentarz żydowski (kirkut) w Tarnowie

Cmentarz żydowski (kirkut) w Tarnowie

Po wiedzę o samym cmentarzu odsyłam Was do strony poświęconej kirkutom (klik). Niewykluczone, że tarnowski kirkut kiedyś jeszcze powróci na fotobloga, bo naprawdę jest tam co fotografować. W różnych warunkach pogodowych, o różnych porach roku, różnymi obiektywami… aby wyczerpać temat, trzeba czasu i wytrwałości, a do tego trzeba być Mirkiem – pasjonatem pełną gębą. No, ale już tyle gadania. Zapraszam do obejrzenia zdjęć.  

Czytaj całość…

Spieszmy się kochać jesień…

Są takie chwile, kiedy chciałbym być profesjonalistą. Zawodowcem, którego pracą jest robienie zdjęć. Mógłbym przestawić zegar biologiczny i w normalnych porach, w trakcie pracy, móc chwytać obrazki, których normalnie nawet nie mam okazji zobaczyć.

Śpię do późna, bo do późna pracuję. Nocą nikt mi nie przeszkadza i nic mnie nie rozprasza, więc swobodnie zasuwam sobie przy komputerze, a gdy czuję się zmęczony – kładę się spać. Przesypiam wschody słońca i poranne mgiełki, na które mógłbym się budzić, gdybym sypiał według zasad demokratycznych.

Rzadko zdarzają się takie poranki, o których jestem wypoczęty, rześki i pełny energii na równi z BLM-1 w aparacie. Kilka dni temu tak się szczęśliwie złożyło, że koło północy uciąłem siebie dwugodzinną drzemkę i o świcie miałem jeszcze sporo paliwa. Ubrałem się więc i z aparatem na ramieniu wyruszyłem na miasto.

Spieszmy się kochać jesień…

Spieszmy się kochać jesień…

Tym razem celem nie byli ludzie i kontekst ich otaczający, ale jesień. Ta wspaniała i piękna pora roku, której uroda łatwo przemija. Padało i wiało niedawno, ale kolorowe czapy liści na szczęście jeszcze się ostały. To o nie chodziło. O zielono-brązowo-czerwono-złote barwy jesieni, których mogę już nie mieć okazji fotografować tego roku. Wolałem zrobić to tego dnia, niż przy jakimś pechu nie zrobić tego wcale.

Trochę tej jesieni przyniosłem w aparacie. To jest moja jesień, uchwycona tak, jak ją widziałem i jak umiałem. Może dzięki temu odwróci się karta i mniej będzie w moim życiu chwil, w których zazdroszczę zawodowcom?

Czytaj całość…

Kto rano wstaje, ten robi zdjęcia we mgle

W środku tygodnia wzięło mnie na łażenie po mieście. Mgła jest niesamowita; niesamowite jest to, jak skutecznie potrafi wyciągnąć mnie z ciepła czterech ścian na chłód i wilgoć. Często jej ulegam, tak jak choćby wczoraj.

Takiej aurze nie sposób się oprzeć

Takiej aurze trudno się oprzeć

Dawno nie łaziłem po mieście, a przecież tak bardzo to lubię. Trudno moje miasto nazwać fotograficznym; ludzie raczej spięci, a czasami wręcz wystraszeni. Tak jak pewien pan – dostawca wyrobów pewnego lokalnego zakładu mięsnego; gdy go mijałem, akurat wyładowywał skrzynki. Zapytałem, czy mogę mu zrobić zdjęcie z tym mięsem lub samo mięsko sfotografować. Panika! Jak słowo daje, gość wyglądał na tak bardzo wystraszonego, jak gdyby poczuł na swojej skroni zimny dotyk lufy pistoletu. „Nie! Nie!” – autentycznie facet się wystraszył. Może myślał, że jestem dziennikarzem prowadzącym jakieś śledztwo o oszukanym mięsie? Często ludzie biorą mnie za kogoś z prasy, a najgorsi są bezdomni; oni uwielbiają redaktorom wrzucać na świat, który redaktorzyny opisują, a który bezdomni mają gdzieś. Zabawnie czasem bywa, ale wybija to z rytmu.

Czytaj całość…

Stary Cmentarz w Tarnowie

Stary Cmentarz w Tarnowie

Stary Cmentarz w Tarnowie

W okraszonym samplami z Jupitera 37A wpisie o skutkach niedoboru snu u fotografów wspomniałem o Starym Cmentarzu w Tarnowie, który stanowił cel mojej i Mirka niedzielnej eskapady. Zapowiadając galerię, która znajduje się poniżej, nazwałem cmentarz „zaniedbanym”, co jednak nie jest do końca prawdą. To znaczy „jest”, ale „nie jest”. Już tłumaczę, w czym rzecz :)

Stary Cmentarz w Tarnowie jest tak stary, że przechadzając się jego (remontowanymi) alejkami można odnieść wrażenie, że część rodzin pochowanych tam zmarłych musiała wymrzeć. Miażdżącą przewagę liczebną nad „współczesnymi” mają te stare, naprawdę bardzo stare groby. Spore problemy miałem z lokalizowaniem grobowców ludzi pochowanych po II Wojnie Światowej. Zmarłych po 45 często chowano w starych, istniejących już grobowcach. Dookoła roiło się od tablic z datami z XIX wieku i starszymi.

Tylko nieliczne groby sprawiały wrażenie odwiedzanych przez bliskich. „Aktywne” znicze można policzyć na palcach jednej ręki, wypalonych było kilka razy więcej, choć i wielokrotność tej liczby dałoby się pokazać prostując paluchy tylko jednej dłoni. Stąd właśnie określenie „zaniedbany” jest prawdziwe, bo zaniedbany przez bliskich.

Z drugiej jednak strony cmentarzem opiekuje się miejscowy Komitet Opieki nad Starym Cmentarzem, którego pracy nic nie można zarzucić. Z tego powodu nieprawdziwym staje się stwierdzenie, że o cmentarz nikt nie dba. Dba; nawet w ten niedzielny, chłodny poranek, jeszcze przed godziną siódmą, między grobami dostrzegłem mężczyznę, który przy paru grobach posprzątał, a do tego pozamiatał alejki wokół nich. Podejrzewam, iż był to jeden z opiekunów cmentarza.

Jednak troska, jaką Komitet Opieki nad Starym Cmentarzem otacza swojego podopiecznego, jest troską – że tak się wyrażę – ogólną. Jest czysto, schludnie, ale brakuje tej indywidualnej opieki nad każdym grobem z osobna. Takiej opieki, jaka ma miejsce na „świeżych” cmentarzach, gdzie każdy nagrobek jest w innym stylu przystrojony, a zapuszczone mogiły stanowią rzadkość.

Czytaj całość…

Jesień idzie, jak w mordę strzelił!

Jesień w obiektyw puka

Jesień w obiektywy puka :)

I w tym właśnie tkwi magia i moc natury, ale i na tym polega słabość artystycznej duszy. Niesamowite, jak łatwo dać się zahipnotyzować urodzie przyrody. Chwila, moment nieuwagi i nawet taki ktoś, jak ja dał się wprowadzić w trans. Ja, czyli ktoś, kogo nie kręcą listki, robaczki, ptaszki, drzewka i zachody słońca wziął i z aparatem w łapsku opuścił swój dom. W kapciach.

I jak tu nie czuć się artystą, skoro ulega się przyrodzie, gdy ona zawoła?! Jesień dopiero puka do naszych drzwi, ale ja już na samo wspomnienie o jej pięknie padłem na kolana, wyjąłem z torby aparat i resztkami rozsądku zmusiłem się do wymiany zaprzęgniętego do body ZD 14-42mm na Heliosa 44M-4.

Po co mi Helios? Odpowiedź na to wymyśliłem będąc już przed blokiem.

Suchych liści póki co jest jak na lekarstwo; na grube dywany tychże trzeba jeszcze poczekać. Niemniej jednak jarzębinka już jest, a na drzewkach listki żółcić się zaczęły. Już niedługo… już nie-dłu-go. No ale… co „już niedługo”?

Nie wiem na pewno, ale wydaje mi się, że ta nostalgiczna część mojego „ja” pragnie robienia jesiennych zdjęć Heliosem. Tak jak ponad 20 lat temu mój Tato moim Zenitem. Oto dlaczego wziąłem Heliosa. Jeszcze Zenit by się przydał, ale tej jesieni chyba go sobie odpuszczę. Za rok przyjdzie kolejna… By to szlag! Cały czas myślę o fotografowaniu jesieni…

Fantastyczny to obiektyw… Ma, skubaniec, duszę przez te swoje ułomności: mocniej domknięta przysłona drży podczas ostrzenia, ostrzenie do najłatwiejszych nie należy (pierścień ledwie 270 stopni robi), w dodatku wizjer ciasny, ciemny i w ogóle… Ale niech mnie drzwi ścisną, jeśli tego nie lubię!

I tak jak za czasów TTL-ki: czułość na sztywno i regulując przysłonę oraz czas migawki próbowałem dogadać się ze światłomierzem. Niestety zdarzyło mi się oszukać – przyznaję się – czym nieco popsułem zabawę: przy jednym zdjęciu podbiłem czułość, bo za długi czas mi się zrobił z domknięta maksymalnie przysłoną (f/16). A propos…

Zwróćcie uwagę na zdjęcie nr 5 – ono właśnie z najmniejszą dziurą powstało i widać na nim (lewy dolny róg i wzdłuż dolnej krawędzi) dwie przecinające się smugi. Oto jest przysłona, a raczej jej odbicie, które jakimś cudem zrobiło się. Cóż, ten Helios już tak pod ostre światło ma :)

Czytaj całość…