Drugi dzień wiosny, choć pierwszego jeszcze nie widać

Drugi dzień wiosny 2013, czyli Dębica w śniegu

Drugi dzień wiosny 2013, czyli Dębica w śniegu

Pierwszy dzień wiosny astronomicznej i wiosny kalendarzowej za nami, a pierwszego dnia wiosny klimatycznej ciągle nie widać. Zimy 2012/2013 już nas kilka razy zasypywało, ale też tyle samo razy to wszystko topniało. I gdy już wydawało się, że wiosny astronomiczna, kalendarzowa i klimatyczna spotkają się mniej więcej w tym samym czasie, okazało się, że matka natura postanowiła sobie z nas zakpić.

Dziś, gdy po przebudzeniu wyjrzałem przez okno, wiedziałem już, że na miasto (miałem tam coś do załatwienia) wyskoczę piechtolotem i z aparatem w dłoni. Czas trochę naglił i nadal nagli, więc oto łapcie szybki wpis z szybkimi zdjęciami z szybkiego spaceru, który wiosennym może być tylko z definicji popartej datą w kalendarzu. Tak oto 22 marca 2013 wyglądała Dębica :) A jak u Was? Też zamiast topić Marzannę lepiliście bałwana?

Czytaj całość…

Poranek, śnieg, plener i… wilki

Stary, dobry kolega, z którym nie widziałem się od dobrych dziesięciu lat, jakiś czas temu zaproponował wspólny wypad w plener. Abo tak się potoczyło, że obu nas na fotografię dobrze wzięło. Kolega ów wyprowadził się do sąsiedniego miasta, ale od czasu do czasu ma fuchę tutaj i wpada. Umówiliśmy się więc na dziś, na krótki wypad w pobliskie górki, aby zapolować na wschód słońca.

Nie promieniami wschodzącego słońca, a płatkami śniegu przywitał nas poranek. Nie przeszkodziło nam to zbytnio, ponieważ obaj ten wypad potraktowaliśmy towarzysko. I choć pogoda nie wypaliła, a na każdego z nas w perspektywie dnia czekało mnóstwo pracy, to warto było zwlec tak wcześnie dupsko z wyra i ruszyć w śnieg.

Poranek, śnieg, plener i… wilki

Poranek, śnieg, plener i… wilki

Matka Natura najwyraźniej postanowiła wynagrodzić nam brak atrakcji wizualnych i zaskoczyła nas… wilkami. Mniej więcej w okolicach czwartego zdjęcia usłyszeliśmy wyraźne wycie wilków. Trochę zdziwiło nas to, że wilki u nas, w dodatku na takim – dość zaludnionym – terenie, ale jednak. Sarny, lisy czy ptaki takich dźwięków nie wydają. Psy również. To musiały być wilki. I to całkiem niedaleko. Szkoda, że się nie pokazały, bo choć nie miałbym czym zrobić im zdjęcia, to sam widok tych wspaniałych czworonogów na wolności byłby dużym przeżyciem.

Czytaj całość…

Zawada nocą

Zawada – wioska leżąca pod Dębicą (woj. podkarpackie), najbardziej znana jest z sanktuarium maryjnego. Mnie tam jednak bardziej kręci dworek i niewielki, XVI zamek (baszta), które obecnie znajdują się w rękach prywatnych. Ogrodzone i strzeżone, od wielu lat niedostępne są dla spacerowiczów. Ale Zawada, to również mocno pofałdowany teren i lasy, po których lubię łazić. I tam właśnie udałem się wczorajszego wieczoru, z aparatem na szyi i statywem w łapie.

Zawada nocą – widok z dróżek w kierunku Stobiernej

Zawada nocą – widok z dróżek w kierunku Stobiernej

Było chłodno, ale nie mroźno – termometr pokazywał 9-10 stopni powyżej zera. Jednak na szczytach zawadzkich pagórków wiało tak mocno, że nawet w solidnej, zimowej kurtce szybko zmarzłem. To silne wietrzysko, bardziej niż mnie we znaki dało się jednak zdjęciom. Nie dociążyłem niczym statywu i przy silnych podmuchach lekko nim telepało. Na zdjęciach nie było tego tak bardzo widać, ale już ruchu drzew w żaden sposób nie da się ukryć.

Czytaj całość…

Spieszmy się kochać jesień…

Są takie chwile, kiedy chciałbym być profesjonalistą. Zawodowcem, którego pracą jest robienie zdjęć. Mógłbym przestawić zegar biologiczny i w normalnych porach, w trakcie pracy, móc chwytać obrazki, których normalnie nawet nie mam okazji zobaczyć.

Śpię do późna, bo do późna pracuję. Nocą nikt mi nie przeszkadza i nic mnie nie rozprasza, więc swobodnie zasuwam sobie przy komputerze, a gdy czuję się zmęczony – kładę się spać. Przesypiam wschody słońca i poranne mgiełki, na które mógłbym się budzić, gdybym sypiał według zasad demokratycznych.

Rzadko zdarzają się takie poranki, o których jestem wypoczęty, rześki i pełny energii na równi z BLM-1 w aparacie. Kilka dni temu tak się szczęśliwie złożyło, że koło północy uciąłem siebie dwugodzinną drzemkę i o świcie miałem jeszcze sporo paliwa. Ubrałem się więc i z aparatem na ramieniu wyruszyłem na miasto.

Spieszmy się kochać jesień…

Spieszmy się kochać jesień…

Tym razem celem nie byli ludzie i kontekst ich otaczający, ale jesień. Ta wspaniała i piękna pora roku, której uroda łatwo przemija. Padało i wiało niedawno, ale kolorowe czapy liści na szczęście jeszcze się ostały. To o nie chodziło. O zielono-brązowo-czerwono-złote barwy jesieni, których mogę już nie mieć okazji fotografować tego roku. Wolałem zrobić to tego dnia, niż przy jakimś pechu nie zrobić tego wcale.

Trochę tej jesieni przyniosłem w aparacie. To jest moja jesień, uchwycona tak, jak ją widziałem i jak umiałem. Może dzięki temu odwróci się karta i mniej będzie w moim życiu chwil, w których zazdroszczę zawodowcom?

Czytaj całość…

Poziom wody w Wisłoce rośnie – stan na 26 lipca 2011

Trzy dni temu opublikowałem zdjęcia przedstawiające poziom wody w Wisłoce w dniu 22 lipca (KLIK). Wydawało się wtedy, że sytuacja nie pogorszy się tak bardzo, jak to obecnie ma miejsce. Przez trzy dni poziom wody w rzece wyraźnie się podniósł – o czym usłyszałem dziś rano w radio – a deszcze wróciły i nie odpuszczają. Mimo wszystko mam nadzieję, że nie będzie powtórki sprzed roku. Do tej brakuje jeszcze dobrych kilka metrów. Na oko z 10, ale co ja się tam znam ;)

Poziom wody w Wisłoce - stan na 26 lipca 2011

Poziom wody w Wisłoce – stan na 26 lipca 2011

Dla zainteresowanych tematem mam kolejną garść zdjęć – tym razem z dnia dzisiejszego. Zrobiłem je o podobnej porze, co poprzednie, czyli między godziną 17 a 18. Tym razem więcej ujęć z większej ilości miejsc. Zapraszam do obejrzenia. Na walory artystyczne nie liczcie ;)

Czytaj całość…

Poziom Wisłoki w Dębicy – 22 lipca 2011

Zawsze po obfitych opadach przedstawiciele gatunku ludzkiego zamieszkujący okolice naturalnych wodopojów udają się nad brzegi tychże, aby obserwować poziom wody. Robią to w celu oceny ewentualnego zagrożenia dla ich betonowych osad i dobytku w nich zgromadzonego. Liczba obserwujących jest wprost proporcjonalna do poziomu wody w okolicznej rzece.

Wybrałem się wczoraj w okolice sztuczne progu na rzece Wisłoce. Z daleka widać było, że betonowy punkt obserwacyjny świeci pustkami. To chyba dobrze – znaczy to ni mniej, ni więcej, że poziom rzeki nie jest jeszcze alarmujący. Wysoko i mętnie, ale bezpiecznie.

Stan Wisłoki z dnia 26 lipca 2011 znajdziesz tutaj

Niniejszy wpis i poniższe zdjęcia były na wczoraj, ale w natłoku innych zajęć nie zdążyłem. Dodatkowo za wyprawę przyszło mi zapłacić zdrowiem – na szczęście opłata była symboliczna. Ubrany byłem lekko – jak do sklepu obok – a nad rzeką niemiłosiernie wiało i do tego w powietrzu unosiły się mikrokropelki wody. Teraz kicham, mam dreszcze i łeb boli mnie niemiłosiernie, ale co tam. Grunt, że zobaczyłem i kilka zdjęć zrobiłem.

Stan rzeki Wisłoki w dniu 22 lipca 2011

Stan rzeki Wisłoki w dniu 22 lipca 2011

Czytaj całość…

Taka tam ulewa z takiego tam okna

Z głębokiego skupienia nad pracą wyrwało mnie potężne pieprznięcie. To piorun w coś trafił, całkiem blisko. Wręcz bardzo blisko. Dopiero wtedy zauważyłem, że ta burza, która zza klosza koncentracji, zdawała się (jak zwykle) omijać moją lokalizację szerokim łukiem, tym razem hukiem gromu dała znać, że oto przybyła i jest tu. A razem z nią deszcz. Nie, nie deszcz. Ulewa. Rzęsista ulewa. Taka, jak dwa lata temu, kiedy zalało kawał miasta.

– Będzie powtórka?
– Raczej nie – z bliska odpowiedział kolejny grom

Wyłączyłem komputer, wyłączyłem radio, a nawet odłączyłem przedłużacze. Tak na wszelki wypadek. Bo skoro burza w końcu dotarła i szaleje nad moją głową, lepiej dmuchać na zimne. Chcę skończyć robociznę, nad którą siedziałem i chcę mieć możliwość działania wtedy, kiedy będę miał ochotę. Zepsuta lampa wystarczy.

Ulewa

Ulewa

Co robić w tę burzę? Wszelkie rozrywki wymagające gniazdka w ścianie odpadają. Aparat! Zdjęcia! No przecież! Tylko, że nie mam ochoty wyłazić w ten prysznic. Zdjęcia z okna? Nic ciekawego. Gdybym wcześniej zauważył zbliżającą się burzę i wiedział, że odłączę się od prądu, to pewnie wyskoczyłbym z aparatem gdzieś na miasto. A tak to zostaje…

Okno.

Podszedłem do i spojrzałem w dół: na tle cieni rzucanych przez drzewa pięknie rysowały się smugi deszczu. „A gdyby jednak?”

Sięgnąłem aparat, zasiadłem w pełnym manualu i zacząłem kombinować. Ciemno: iso-800 przy f/2.8 dawało 1/80 – 1/100s. Hmm… takie warunki, że musi coś z tego wyjść, nawet z nieciekawie usytuowanego okna. I wyszło. Gdy już burza odeszła w rejony, którymi zwykle mnie omija, wróciłem do pracy. Ale wcześniej dokończyłem zdjęcia z okna. Oto one.

Czytaj całość…

Jesień idzie, jak w mordę strzelił!

Jesień w obiektyw puka

Jesień w obiektywy puka :)

I w tym właśnie tkwi magia i moc natury, ale i na tym polega słabość artystycznej duszy. Niesamowite, jak łatwo dać się zahipnotyzować urodzie przyrody. Chwila, moment nieuwagi i nawet taki ktoś, jak ja dał się wprowadzić w trans. Ja, czyli ktoś, kogo nie kręcą listki, robaczki, ptaszki, drzewka i zachody słońca wziął i z aparatem w łapsku opuścił swój dom. W kapciach.

I jak tu nie czuć się artystą, skoro ulega się przyrodzie, gdy ona zawoła?! Jesień dopiero puka do naszych drzwi, ale ja już na samo wspomnienie o jej pięknie padłem na kolana, wyjąłem z torby aparat i resztkami rozsądku zmusiłem się do wymiany zaprzęgniętego do body ZD 14-42mm na Heliosa 44M-4.

Po co mi Helios? Odpowiedź na to wymyśliłem będąc już przed blokiem.

Suchych liści póki co jest jak na lekarstwo; na grube dywany tychże trzeba jeszcze poczekać. Niemniej jednak jarzębinka już jest, a na drzewkach listki żółcić się zaczęły. Już niedługo… już nie-dłu-go. No ale… co „już niedługo”?

Nie wiem na pewno, ale wydaje mi się, że ta nostalgiczna część mojego „ja” pragnie robienia jesiennych zdjęć Heliosem. Tak jak ponad 20 lat temu mój Tato moim Zenitem. Oto dlaczego wziąłem Heliosa. Jeszcze Zenit by się przydał, ale tej jesieni chyba go sobie odpuszczę. Za rok przyjdzie kolejna… By to szlag! Cały czas myślę o fotografowaniu jesieni…

Fantastyczny to obiektyw… Ma, skubaniec, duszę przez te swoje ułomności: mocniej domknięta przysłona drży podczas ostrzenia, ostrzenie do najłatwiejszych nie należy (pierścień ledwie 270 stopni robi), w dodatku wizjer ciasny, ciemny i w ogóle… Ale niech mnie drzwi ścisną, jeśli tego nie lubię!

I tak jak za czasów TTL-ki: czułość na sztywno i regulując przysłonę oraz czas migawki próbowałem dogadać się ze światłomierzem. Niestety zdarzyło mi się oszukać – przyznaję się – czym nieco popsułem zabawę: przy jednym zdjęciu podbiłem czułość, bo za długi czas mi się zrobił z domknięta maksymalnie przysłoną (f/16). A propos…

Zwróćcie uwagę na zdjęcie nr 5 – ono właśnie z najmniejszą dziurą powstało i widać na nim (lewy dolny róg i wzdłuż dolnej krawędzi) dwie przecinające się smugi. Oto jest przysłona, a raczej jej odbicie, które jakimś cudem zrobiło się. Cóż, ten Helios już tak pod ostre światło ma :)

Czytaj całość…